Hoe waren mijn zusjes eigenlijk?
“Hoe waren mijn zusjes eigenlijk?”
Soms kan één simpele vraag meer losmaken dan jaren van herinneringen. Toen onze zoon Tim die vraag stelde, beseften Maartje en ik dat de tijd ongemerkt zijn werk had gedaan. Niet alleen de pijn was veranderd, maar ook onze herinneringen. Dat was het moment waarop ik besloot het verhaal van Eline en Fleur op te schrijven. Wat begon als een paar pagina’s voor Tim, groeide uiteindelijk uit tot iets veel groters.
Het is eind juli 2024 en we zijn op vakantie op camping Domaine de la Pique in het dorpje Belvès in de Dordogne. Een prachtige camping, met een oud Frans landhuis, beekjes tussen de kampeerplaatsen en drie zwembaden met glijbanen.Die middag is het bloedheet. Toch besluiten we eropuit te gaan om een kasteeltje in de omgeving te bekijken. Net als ik de onoverzichtelijke 80-kilometerweg opdraai, vraagt Tim ineens vanaf de achterbank:“Hoe waren mijn zusjes eigenlijk?” Een vraag die we totaal niet zagen aankomen.Enigszins ontregeld probeer ik mijn aandacht bij de weg te houden. Tegelijk voelen Maartje en ik dat deze vraag ons raakt. Natuurlijk geven we antwoord. Dat ze lief waren. Dat ze gezond geboren werden. Dat ze mooi op gewicht waren. Maar veel verder kwamen we eigenlijk niet.
Toch bleef die vraag hangen
In de dagen die volgden bleef ik erover nadenken. Sommige momenten uit die verschrikkelijke zomer van 2012 staan voor altijd op mijn netvlies. Maar ik moest ook erkennen dat andere herinneringen begonnen te vervagen. En dat voelde niet goed.Ik vond het belangrijk dat Tim later zou weten wie zijn zusjes waren geweest. Daarom besloot ik hun verhaal op papier te zetten. Eerst gewoon op een paar A4’tjes. Voor hem.
Van een paar A4’tjes naar een boek
Na de vakantie begon ik met schrijven.Al snel merkte ik dat ik veel meer te vertellen had dan ik vooraf had gedacht. Het schrijven ging bijna vanzelf. Alsof het verhaal verteld wilde worden. Terwijl ik schreef, veranderde ook mijn doel.Wat begon als iets voor Tim, werd langzaam een herinnering voor de familie. Ik moest daarbij denken aan een boek dat ooit binnen mijn schoonfamilie werd geschreven over “de kruidenierswinkel” waar meerdere generaties waren opgegroeid. Dat boek hield herinneringen levend.Dat wilde ik ook.
Ik ging steeds meer in detail schrijven. Niet alleen over de periode tussen hun geboorte op 26 maart en hun overlijden op 7 juni en 2 juli, maar ook over alles wat daarna kwam.
Soms lijkt iets op je pad te komen
Soms gebeuren er dingen die achteraf bijna voorbestemd lijken. Tijdens het schrijfproces kreeg ik steeds vaker het gevoel dat bepaalde gebeurtenissen niet toevallig waren. Zo zag ik op social media een oproep voorbij komen voor Wereldlichtjesdag in Park Berg & Bos in Apeldoorn. Er werd gezocht naar iemand die zijn of haar verhaal wilde vertellen. Ik besloot mij aan te melden. Inmiddels was ik ervan overtuigd geraakt dat wij een bijzonder verhaal hadden te vertellen.
Voor het eerst ons verhaal vertellen
Wie ooit bij Wereldlichtjesdag is geweest, weet hoe bijzonder die sfeer is.De lange laan vol kaarsjes. De vuurkorven. De muziek. De engeltjes in de boom. De honderden mensen die allemaal op hun eigen manier verbonden zijn met het verlies van een kind. Het voelt warm en troostend tegelijk. Toen kwam het moment dat ik naar voren mocht.
Ik was gespannen. Voor het eerst zou ik in het openbaar vertellen over Eline en Fleur. Over hoe mooi ze waren. Over hoe onze wereld zwart werd in de zomer van 2012. Maar ook over hoe we uiteindelijk weer kracht vonden, vertrouwen kregen en opnieuw leerden leven. Langzaam verdween de spanning. Ik voelde hoe stil het werd. Hoe de woorden binnenkwamen. En terwijl ik daar stond, begon ik iets te beseffen. Ons verhaal was niet alleen bijzonder voor ons. Het kon ook iets betekenen voor andere mensen. Het kon troost geven. Hoop. Vertrouwen.
Voor het eerst voelde ik dat ons verhaal misschien niet alleen voor onszelf van betekenis was.
Na afloop was ik emotioneel, trots en dankbaar tegelijk. Ik had het gedaan. Ik had het verhaal van Eline en Fleur verteld. En ze hoorden er nog steeds bij.
Waarom dit boek er moest komen
Inmiddels zijn we ruim anderhalf jaar verder en is het boek gereed.Als Tim die ene vraag op vakantie niet had gesteld, was dit boek er misschien nooit gekomen. Wat begon als een paar pagina’s voor onze zoon, groeide uit tot een verhaal dat we graag willen delen.We hopen dat Eline en Fleur hierdoor blijven voortleven. Maar we hopen ook dat lotgenoten troost en herkenning vinden in ons verhaal. En dat mensen die om een andere reden door een moeilijke periode gaan, ontdekken dat er — zelfs na het grootste verlies — weer vertrouwen kan ontstaan in de toekomst.